Overweging 24 april 2016

Overweging door Ari van Buuren op 24 april 2016

Johannes 13,34: “Een nieuw gebod geef ik jullie: jullie moeten elkaar liefhebben. Zoals ik jullie heb liefgehad zo moeten ook jullie elkaar liefhebben. Daaruit kan iedereen opmaken dat jullie mijn leerlingen zijn.”

  • 1

Liefde: zij is zo oud als de wereld. Miljoenen vòòr ons hebben van elkaar gehouden. Miljoenen nà ons zullen van elkaar houden.

Liefde is oud, maar ook altijd weer nieuw. Liefde blijft een onontdekt land, dat elke nieuwe generatie weer gaat verkennen.

Valt liefde te leren? Zoals je taal of rekenen leert? Zoals je van alles leert in opleidingen en cursussen? Er is niet zoiets als een liefdes-diploma.

Ga je voor liefdeslessen pas naar een therapeut of een pastor, als het misgaat in de liefde? Dus als het bijna of voorgoed te laat is?…

  • 2

Maakt liefde blind? Zij kan je ook eindeloos verrijken. In de liefde kun je struikelen. Maar zij leidt òòk tot samenleven in tederheid, vreugde en vergeving. Wàt een geschenk om zoals Rita & Carl Boomgaard 50 jaar huwelijk te mogen vieren!

Ooit nam ik tijdelijk waar in een Verpleeghuis. Nooit vergeet ik Mevrouw Benjamins, een schat van een mens. Eens kwam ik haar in de gang tegen, en ik zei – het was eruit voordat ik het wist: “Dag schat!”.

Ze liep door en ik hoorde haar mompelen: “Dàt heb ik nou in jàren niet gehoord…”. Ontroerend!

Woorden van liefde hebben we nodig als brood.

  • 3

Volgens Johannes (13,34) zegt Jezus: “Een nieuw gebod geef ik jullie: jullie moeten elkaar liefhebben.”

Die Johannes heeft veel interesse in liefde. Hij is het die van Jezus vooral liefdes-woorden doorgeeft. Hij hoort Jezus aan het kruis (19,26-27) tegen Maria zeggen: ‘Johannes is nu je zoon’. En tegen hemzelf: ‘Maria is je moeder!’… Over mantelzorg gesproken!

Onder de eerste christenen heette Johannes: de Apostel van de Liefde. In zijn visioen hoort hij de Stem van de verrezen Christus spreken over een toekomst zònder dood, tranen en rouw (Apc.21,4).

Dat is pas liefde, nieuwe eeuwige liefde.

  • 4

Johannes was een teder mens. Dat zie je ook in zijn brieven achterin het Nieuwe Testament. De oude Johannes spreekt zijn geloofs–broeders en

–zusters aan als: kinderen.

Dat had hij geleerd van Jezus. In ons zondags-evangelie spreekt Jezus zijn leerlingen intiem als kinderen aan. Dit nadat hij bij het Laatste Avondmaal hen de voeten heeft gewassen. Dat doet hij nadat hij zelfs Judas de communie heeft aangereikt.

Jezus bereidt zijn makkers, zijn kinderen voor op zijn sterven. In die tedere, breekbare sfeer spreekt Jezus zijn laatste wil uit: “Een nieuw gebod geef ik jullie: hebt elkaar lief. Zoals ik jullie heb liefgehad zo moeten ook jullie elkaar liefhebben. Daaruit kan iedereen opmaken dat jullie mijn leerlingen zijn.”

  • 5

Zijn dit geen licht-gevende woorden?!

Ze gaan over de kwaliteit van ons christen-zijn en van ons kerk-zijn! Dat dient uitnodigende liefdes-kwaliteit te zijn. Paus Franciscus herhaalt dat – in dit Heilige Jaar van Barmhartigheid – telkens en telkens weer.

Wij als kerk mogen Gods tederheid en barmhartigheid weerspiegelen. Die barmhartigheid noemt Franciscus: de identiteitskaart van God!  (De naam van God is genade 30).

De liefde van Christus sluit niemand uit. Zijn liefde is anders dan veel menselijke, exclusieve liefde. Zij is méér dan sympathie of een verliefde stemming. Zij is een permanente keuze zonder voorwaarden te stellen. Zij verbindt mensen zoals ranken met een wijnstok verbonden zijn.

Na de Voetwassing spreekt Jezus volgens Johannes in een soort altaar-tafelrede wel vier hoofdstukken lang over liefde, vrede, waarheid en verbinding. Iedereen is welkom: hongerigen, dorstigen, vreemdelingen, vluchtelingen, naakten, zieken en gevangenen.

  • 6

Laten we in die voetsporen van Jezus treden.

Daarover schrijft de oud geworden Johannes (I Jh.2,7v): “Ik houd u geen nieuw liefdesgebod voor, maar een oud bekend gebod. Tòch is het ook een nieuw gebod, omdat de duisternis wijkt. Wie zegt in het licht te zijn maar zijn broeder of zuster haat, bevindt zich nog altijd in de duisternis. Wie de ander liefheeft, blijft in het licht en komt niet ten val.”

 

Dit zijn licht-gevende woorden vol spirituele kwaliteit.

Zetten wij elkaar in zulk licht? Door gastvrijheid en tederheid, door vergeving en liefde? Door te durven vertellen aan elkaar over onze lichtzijden èn onze schaduwkanten, over ons verdriet en onze vreugden, over onze zonden en wonden? Dit delen werkt helend.

Dan oordelen we niet meer over elkaar, maar bemoedigen wij elkaar.

  • 7

Paus Franciscus zegt het origineel: “God vergeeft niet met een decreet, maar met een liefkozing. En met barmhartigheid: Jezus vergeeft door de wonden van onze zonden te liefkozen.” (a.w. 12,17,52) Dat is voorbij aan alle moralisme.

Het oude nieuwe gebod om elkaar lief te hebben zoals Jezus ons liefheeft vraagt telkens opnieuw om onze keuze. Die leidt tot echte diaconie en mantelzorg, tot echte liturgie en tot een eucharistische levensstijl.

Dàt was de uitkomst van de eerste avond over Liturgie die de Pastoraats-groep afgelopen donderdag in de pastorie belegde. Daarmee gaan we ook onze eerste parochie-inspiratie-zondag op 5 juni tegemoet.

 

De Kerk is toch anders dan welke ‘club’ ook?!…

Liefde gaat niet altijd vanzelf. Maar we zijn ingebed in de goddelijke liefde van Christus voor ons. Dat is onze spirituele identiteitskaart.

Geloof kan onze geestkracht zijn. Hoop kan onze spankracht zijn. Maar de liefde is de meeste (I Kor.13,13) – zij is de draagkracht van alles en iedereen.

Laat Christus’ liefde ons dragen en verbinden naar een nieuwe genezende en zegenende toekomst van onze parochie…

 

Lof zij U Christus in eeuwigheid. Amen