Overweging Coen van Loon – 9 juli

Overweging C. van Loon    9 juli 2017     Clara & Franciscusviering

Zacharia 9,9-10             Psalm 145         Romeinen 8,9.11-13      Mattheus 11,25-30

 

Allereerst wil ik ds. Rob Visser welkom heten.

Rob, jij legt voor ons de band naar de herdenking van 500 jaar reformatie

En daarmee naar de oecumene. Wij zijn blij dat jij na de communie enige woorden wilt spreken.

Daarnaast is pastor Nico van der Peet vandaag de voorganger. Per 1 juni is hij voor een periode van een jaar aangesteld om een aantal bestuurlijke taken op zich te nemen en het pastoresteam te begeleiden. Ook jij, Nico, van harte welkom. Het is goed vandaag kennis met je te maken.

 

 

Sinds april 2014 zijn de parochies van Amsterdam Oost een personele unie.

Sindsdien is er een uniebestuur waarin van elke parochie twee leden zitting hebben.

Zo is er samenwerking gegroeid tussen de Drie Stromen, de Nieuwe Stad, de Urbanus,

de Petrus’ banden, de Martelaren van Gorcum, de AnnaBon en de Gerardus en tot slot de Binnenwaai op IJburg.

Met de pastores keken we afgelopen dinsdag naar wat er in die drie jaar bereikt is.

En we kwamen eigenlijk uit op meer punten dan we gedacht hadden.

Want naast het uniebestuur wordt het team van pastores van ons samenwerkingsverband,

bestaande uit pastor Leo, de catechiste  Santa Jaddoe en de catechetisch medewerker Phily Hinfelaar, de paters James, Marianus en Sedfrey, de diakens Han Hartog, Theo van Stiphout en ikzelf en sinds 1 juni pastor Nico van der Peet, steeds hechter en zet steeds duidelijker lijnen uit naar de toekomst.

Eén van de concrete dingen is dat de pastores vanaf het begin van de unie een gezamenlijk liturgisch rooster maken voor de acht kerkgebouwen.

Daarnaast worden vormsel en eerste communie samen gedaan; op één plek voor Graankorrel en Urbanus en op een andere plek voor de andere drie parochies.

Grootste prestatie is, denk ik, het parochieblad Saamhorig, waarvoor mensen van alle locaties de redactie vormen en die voor elke editie ontzettend veel werk verzetten.

En dan is er sinds kort een bedevaartcommissie en is er het besluit genomen in het najaar tot één Interparochiële Caritas Instelling te komen.

 

Ik merk dat er steeds meer in de parochies gevoeld wordt dat het niet langer zonder deze samenwerking kan. Hoe pijnlijk ook, wij leven in een tijd waarin vertrouwde kaders losgelaten moeten worden. Wij worden gevraagd onze tent op te breken en op weg te gaan. Over niet al te lange tijd zal het niet langer gaan over de vraag ‘hoe houd ik mijn parochie overeind’, maar om de vraag ‘hoe kunnen wij samen zorg dragen voor het behoud van een katholieke stem in Amsterdam Oost’. Of, als we het oecumenisch zeggen, Rob, een christelijk geluid. Dat is een vraag die ons dwingt om na te denken over de verwoording van ons geloof en over hoe wij, vanuit ons geloof,  een bijdrage willen leveren aan de samenleving in Amsterdam Oost.

Maar zover is het nog niet. Zoals in het bericht van het bestuur van de laatste Saamhorig stond:

“Als uw bestuur blijven wij intensief zoeken naar mogelijkheden waarop onze vijf parochies steeds meer naar elkaar toe kunnen groeien. Grote beslissingen worden nog niet genomen. Nu breekt een fase aan, van gewenning aan de nieuwe situatie, van kennismaking en naar elkaar toe groeien. Daarna zien wij met elkaar verder.”

 

Die kennismaking en dat naar elkaar toegroeien is het thema van deze eerste Clara & Franciscusviering. We hebben het genoemd ‘vensters op de toekomst’. Die titel is letterlijk te nemen: vandaag zetten wij samen vensters open naar een nieuwe toekomst van onze vijf parochies. En tegelijk is het een knipoog naar de vensters hier in deze kerk, van waaruit de 19 martelaren van Gorcum op ons neerkijken.

 

Zoals Bert Hilhorst, Carl Boomgaard en Kees Disch keihard gewerkt hebben om de tentoonstelling in de zijbeuk  tot stand te brengen, zo heeft de projectgroep Oscar Behrens, Ari van Buuren en Frank de Haas ikzelf twee jaar lang keihard gewerkt om deze zondag gestalte te geven. Daarnaast zijn er tal van andere vrijwilligers heel actief geweest, waarvoor erg veel dank.

 

U kunt tot vanavond acht uur bij ons blijven. Ook de dialoogviering die om vijf uur begint en die is samengesteld door studenten van humanistische, joodse, islamitische en christelijke achtergrond, belooft erg de moeite waard te worden. Ook die kan gezien worden als een venster op de toekomst. De maaltijd die door Sarah, Hannah en Fré van de groep ongedocumenteerden ‘We are here’ bereid wordt en de dialoog olv. Joke Jongejan en Dialoog in Actie, die erop volgt, zijn tevens een zoeken naar verbinding, waarbij wij kunnen denken aan de kernwaarden die Ari van Buuren noemde: Verbinding in verzoening en vergeving, verdraagzaamheid, vrijheid en vrede.

 

Hier in de viering gaat het om de verbinding en de ontmoeting van de katholieke parochies van Oost; bij de dialoogviering wordt het breder getrokken naar onze samenleving toe en naar de verbinding tussen verschillende levensbeschouwingen. En dan is het tevens een verbinding tussen diverse generaties.

 

De vraag is hoe in het proces van samenwerking van de parochies die verbinding gevonden kan worden. Loslaten van wat vertrouwd is, is voor ons mensen één van de moeilijkste dingen. Durven wij het aan die tent op te breken en op weg te gaan. Het is mooi dat de lezingen van vandaag ons daarbij een richting, een houding, geven.

De eerste lezing spreekt over deemoedig zijn; de strijdwagen van Efraïm worden weggevaagd;

de koning die komt is zelf nederig en rijdt op een ezel.

In vers 25 van het Evangelie prijst Jezus Zijn Vader, omdat God zich openbaart  aan de eenvoudigen. Het hart van mensen kan verhard zijn, kwaad, van binnen vol verbittering en teleurstelling. Dan wordt God vergeten en vergeet men oog te hebben voor wat er om je heen gebeurd. De eenvoudigen die hier genoemd worden zijn mensen die dienstbaar zijn, zich niet laten meeslepen enkel om te vast te houden wat er is; mensen met een innerlijke vrijheid, zachtmoedig, mild en nederig; mensen die die open staan en zoeken naar gerechtigheid.

 

Zo wordt ons hier een levenshouding gegeven. En het blijven prachtige zinnen:

“Komt allen tot Mij die uitgeput zijt en onder lasten gebukt,

Ik ben zachtmoedig en nederig van hart;

en gij zult rust vinden voor uw zielen, want mijn juk is zacht en mijn last is licht.’

 

Die zachtheid brengt mij bij de bekende woorden van Henriette Roland Holst uit

De zachte krachten zullen zeker winnen
in ’t eind – dit hoor ik als een innig fluistren
in mij: zo ’t zweeg zou alle licht verduistren
alle warmte zou verstarren van binnen.

 

Die zachtheid raakt aan mededogen en compassie; woorden die tot het karakter van een martelaar behoren. Want martelaren zijn dienstbaar en hebben aandacht voor armen en zwakken. Zij bidden voor de daders die hun de marteling aandoen en zij tonen een bereidheid zich aan te laten

houden om anderen te redden. Zij vluchten niet wanneer het nog kan omdat zij hun zusters en broeders niet in de steek willen laten.

 

Laten wij dan vensters op de toekomst openen vanuit deze grondhouding van zachtheid en compassie. Wanneer wij onze tent opbreken en op reis gaan, dan zal God ons de weg wijzen.

Laten wij de taal van het hart spreken; de taal waarin de studenten vanmiddag ons voorgaan.

En laten wij als uitgangspunt nemen de tekst voor in het boekje:

 

Jij/ik    Wie ben jij?

Wie ben ik?
En wie ziet ons hier samen?
Ik weet pas wie ik ben,
als iemand mij ziet,
mij aanraakt,
mij draagt…

En jij?
Hoe is dat voor jou?
Kijk in mijn ogen,
leg je hand op mijn schouder
net als ik zal doen….
Alleen dan kunnen we verder,
want wij zijn gezien……
samen.

 

Amen.