Overweging inspiratiedag

Overweging op de Parochie-inspiratiedag, 5 juni 2016 door Ari van Buuren

Lezingen: I Koningen 17,17-24 en Lucas 7,11-17

 

  • 1

We hebben net het lied van Meerklank tussen de Lezingen gehoord. ‘t Is een lied over handen. Hoorde u ook dat 20x (!) het woord: ‘handen’ klinkt?

Het refrein luidt: “Handen zijn er om warmte te geven; handen zijn tekens van liefde, van leven.”

  • 2

Laatst zag ik een oude vriend: een gepensioneerde arts, gynaecoloog. We reisden elkaar tegemoet naar Amersfoort. Onlangs was hij zèlf geopereerd, bij bewustzijn. In diezelfde operatiekamer had mijn vriend vaak geopereerd: hand-werk bij uitstek!

Gelukkig werd meteen een goede uitslag duidelijk. De behandelend chirurg pakte hem bij z’n handen ter felicitatie. Andere OK-medewerkers had hij vele jaren niet gezien. In zijn werkjaren gebeurde dit natuurlijk niet, maar nu? Nu werd hij omhelsd!! “Handen zijn tekens van liefde, van leven”.

  • 3

Kinder-handen zijn er om te spelen. In vluchtelingenkampen horen kinderen niet te verkommeren. Mijn vriend, de gynaecoloog redde veel kinderen. Maar soms sterven ze te jong. Het moederverdriet daarover gaf Michelangelo in de St. Pieter eens voor altijd vorm in de Pietà, zijn beeld (uit 1499) van Maria met de dode Jezus op haar schoot.

De profeet Elia neemt het dode kind van de schoot van de weduwe, bij wie hij logeert. Hij draagt hem in zijn armen naar zijn kamer, legt hem op zijn bed, en verwarmt hem met zijn eigen lichaam. Elia sméékt: ‘God, laat toch de ziel in dit kind terugkeren!’ De moeder ontvangt haar kind levend terug uit de handen van Elia.

  • 4

Het Lukas-Evangelie gaat ook over een weduwe. Haar enige kind ligt dood op een lijkbaar. Jezus ziet de moeder en zegt: “Huil niet meer!” En wat doet hij met zijn handen? Hij raakt de baar aan. Beter nog is de vertaling: hij grijpt de lijkbaar vàst! De dragers stoppen. Jezus roept met zijn handen en stem het kind wakker.

Elia en Jezus: zij spreken met hun lijf en handen een duidelijke taal. Ze kunnen nieuw leven oproepen.

Kinderen mogen weer spelen, zoals in het PingPongPakhuis dat nu hier is opgebouwd. Misschien vindt u dit wat vreemd, maar zo doet onze Hofkerk mee in het Rode Loper-Festival van Amsterdam-Oost. Zo’n 300 leerlingen van 5 basisscholen komen hier spelen. We willen meer een open kerk zijn.

  • 5

Van Jezus wordt gezegd dat hij medelijden kreeg met de weduwe en haar ontzielde kind. Maar dat is slap vertaald. In het oude Grieks staat een werkwoord, dat heel lijfelijk is (σπλαγχνιζω); het gaat over mededogen. Jezus krijgt letterlijk pijn in zijn ingewanden, zijn buik. Hij wordt er beroerd van. Het moederverdriet gaat hem door merg en been. Zó concreet wordt zijn mededogen omschreven.

Lukas vertelt dat Jezus ook mededogen toedicht aan de barmhartige Samaritaan en aan de vader van de verloren zoon.

In zijn gelijkenissen over hen maakt Jezus duidelijk dat je in mededogen (10,33; 15,20) zelfs je vijanden kunt liefhebben en je je kinderen nooit afschrijft. Dat heet ook wel ‘ontferming’: een oud woord, dat om-arming betekent! Dit weerspiegelt onvoorwaardelijke liefde.

Mededogen-zonder-voorwaarden gaat heel diep. Het is veel intenser en goddelijker dan medelijden. Het is een gave van de Heilige Geest. “Als je zó naar elkaar kijkt kijk je als met de Ogen van een Moeder naar de ander”, zei Hein Stufkens eens (in zijn prachtige boek over Mededogen).

Dit werkt zó bevrijdend!

  • 6

Vandaag vieren we Parochie Inspiratiedag. Namens de Pastoraatsgroep en haar speciale inspiratiedag-commissie mag ik u zeggen: u bent uitgenodigd! Het gaat ons erom dat wij samen onze Geloofsgemeenschap vitaliseren: tot nieuw leven brengen met elkaar èn voor de samenleving om ons heen.

Nog steeds zijn we als parochie in een overgangsproces, een transitie. Er is soms verdriet, hulpeloosheid, achterom zien, wantrouwen. Er is òòk vooruitkijken, investeren in de toekomst en het zoeken van nieuwe perspectieven. We zoeken nieuwe wegen voor caritas en diaconaat.

En weet u het nog? In juli 2017 willen we feest vieren. Een herdenkingsfeest van de Martelaren van Gorcum. Een feest van vergeving, verzoening en verbinding: als christenen onderling en samen met anders-gelovigen.

Laten wij dus in onze parochie meer, nòg meer de handen naar elkaar uitsteken. Laten we met een open blik naar elkaar kijken.

Laten we elkaar vertrouwen zoals die moeders Elia en Jezus vertrouwden. Laten we elkaar niet ontlopen of veroordelen, want dat is de dood in de pot en de Kerk niet waardig…

Kortom: meer elkaar waarderen kunnen we vandaag allemaal oefenen op deze Inspiratiedag. Ook in leuke werkvormen!

  • 7

De Bijbelverhalen van vandaag zijn verhalen over handen, omarmingen, en aanrakingen. Elia en Jezus wekten een enkele keer mensen uit de dood. Wij kunnen dat figuurlijk doen! “Handen zijn tekens van liefde, van leven”.

In onze Vieringen raken we elkaar niet aan behalve bij de Vredeswens, als we elkaar hand-in-hand de Vrede van Christus wensen.

Daarna worden we, ook vandaag, ter Communie genodigd. Het is de uitnodiging om het Lichaam van Christus te ontvangen. En de kerkvader St. Augustinus zegt: “Je wòrdt wat je ontvangt, lichaam van Christus”.

Dit is een en al, bijzondere lichaams-taal! Durven wij zó lichamelijk te zijn? De verrezen Christus leeft verder bij God. En hij wil zijn leven in en door òns voortzetten.

Wij-met-elkaar, u en ik zijn dus het Lichaam van Christus, het Gezin van God op aarde. Tonen we dàt? Hòe tonen we dat? Maken we dat zichtbaar, zichtbaar-der?….

 

Amen