Overweging Leo Nederstigt – 10 september

Lezingen:  Rom. 13, 8-10 en Matth. 18,15 -20

Hoeveel duizenden mensen zullen niet ziek zijn? Er zijn vele mensen, die deze dagen een ziekte hebben opgelopen. Ze zijn verkouden of hebben een Er zijn er ook die een langdurige ziekte onder de leden dragen. Ik maak mensen mee, die graag leven, maar toch weten, dat hun leven niet al te lang meer zal duren en besef hebben van de beperktheid van hun lichaam.

Mensen kunnen zich ook ziek voelen door de omstandigheden waarin ze leven. Degenen met wie ze het leven delen of van wie hun leven of hun werk afhankelijk is, maken dat zij zich ziek voelen. Informatie, die je van buiten af bereikt, zoals datgene wat in Sint Maarten gebeurt, kan maken dat je je helemaal niet goed voelt.

Het kan zijn dat je je ziek voelt doordat je ruzie met die of die hebt. Je wordt slecht begrepen. Je hebt iemand beledigd of gekwetst. Je hebt iemand echt kwaad gedaan en daardoor gemaakt dat iemand geen vertrouwen meer heeft in het leven of in mensen. In de eerste lezing staat helder en duidelijk wat ons te doen staat. Onze enige schuld zal de onderlinge liefde blijven. Zo vervullen we de wet, Gods wet. Zo maken we ons leven aangenaam, niet alleen voor onszelf maar ook voor anderen. Maar hoe komen we zover? Hoe kunnen we met onze eigen beperkingen omgaan maar ook met de beperkingen van hen die op onze weg komen.

Ik weet niet, hoe u hierover denkt, maar waartoe zijn we geneigd, als iemand ons iets aandoet? Het gebeur nogal eens, dat we elkaar of anderen vertellen, hoe benard of hoe rot iemand in elkaar zit. Het is niet zo moeilijk om allerlei minder leuke dingen te vertellen van iemand, die de oorzaak zijn van allerlei pijn of verdriet. Eerlijk gezegd kan het lekker opluchten, als we bij iemand, die daar gehoor voor heeft,   dingen kwijt kunnen die ons pijn doen. We kunnen iemand in een kwaad daglicht stellen. Als we dat kunnen vertellen of tot uiting kunnen brengen, dan kunnen we onszelf of anderen beter verdragen. Zo gebeurt het vaak onder ons, maar is het de oplossing?

Ik heb zelden een praktischer Evangelie gelezen als vandaag. Er staat iets te lezen over een broeder, die gezondigd heeft. Dat kan natuurlijk ook een zuster zijn. Er wordt niet iets gezegd over de aard van de zonde. Meestal hoeven we het niet zover te zoeken. We kunnen heel ver gaan. We kunnen ook dichtbij huis blijven. Zou er een dag voorbij gaan, waarin niemand ons pijn doet, ons beledigt of ons verkeerd begrijpt? Ooit leerden we op het seminarie iedere dag ons geweten te  onderzoeken. Dat kon ons scrupuleuze en minder royale mensen maken. Het kon ons ook helpen om onze voeten te blijven staan en onszelf niet te verheffen boven een ander.

Als je iemand echt beledigt, of kwaad doet, dan wordt ons een raad gegeven. Laat het merken of laat het weten. Als je de goede toon vindt en niet wacht tot de emoties enorm hoog komen te zitten, dan kan je de weldaad ontvangen, dat je begrepen wordt. De ander is zo royaal, dat hij of zij zich verontschuldigt. Je kan weer vrij en moedig voort gaan.

Vaker gebeurt het, dat je niet begrepen wordt en je nog sterker afgewezen voelt. Waarom zou je er dan niet iemand bij halen, een vriend o vriendin, met wie degene die jou beledigd heeft, ook kan opschieten. Er kan dan een gesprek ontstaan. Zo’n soort gesprek kan je helpen verder te komen .Degene, die je als schuldige aanwijst kan zich verontschuldigen. Of het gesprek loopt ui tot het besef, dat jij zelf ook niet zo goed zit. Misschien kent u zulke ontmoetingen en we mogen hopen  een goed klimaat te scheppen werkelijk verder te komen.

Het kan gebeuren dat dat nog niet leidt tot inzicht of verzoening. De lezing raadt aan de kerk er bij te halen.  Je haalt bij dit of dat conflict er  anderen bij: mensen, die om welke reden dan ook, recht van spreken hebben en goed kunnen oordelen met respect voord degenen, door wie jij je beledigd hebt gevoeld. Het Evangelie noem t dit de kerk Het kan echt goed doen, als jij daarvoor gevraagd wordt als man of vrouw van de kerk. Dat kan je het gevoel geven serieus genomen te worden. Ook onder ons zijn er mensen aanwezig, die een goed oordeel hebben over mensen of over gebeurtenissen. Schaam je niet hen om bemiddeling te vragen Ook jouw oordeel kan het mis hebben. Pas als je dan geen gehoor krijgt, kan je iemand afwijzen als heiden of tollenaar. Dan heb je moeite genoeg gedaan. Ga niet iedereen er bijhalen om je gelijk te krijgen. Maar laat het los, zoals je dat met tollenaars of heidenen zou doen. Je weet of je voelt dat je geen stap verder komt

Ik vind deze  procedure behoorlijk menselijk. Maar ik houd het niet onmogelijk dat er andere procedures zijn die werken en die dichter bij jou of bij je tochtgenoot passen. In de laatste zinnen van het Evangelie komt bij mij binnen, dat wij kracht en vermogen bezitten om onder de hoede van de Allerhoogste te werken aan eensgezindheid en open te staan voor de manier waarop de Heer zelf met ons om kan gaan. Waar twee of drie bij elkaar zijn in Zijn naam, zal Hij in ons midden zijn. Welk conflict er ook is, we hoeven niet te wanhopen. We kunnen of mogen verder gaan.

De kerk is daar een oefenplaats voor. Dat kunnen we in ons eigen midden uitproberen, in welke omstandigheden we ook leven.  We kunnen verder  komen, ook in conflicten. die ons ziek kunnen maken,  ons van elkaar of van onszelf kunnen vervreemden.