5e zondag van Pasen Handelingen 6, 1-7; Johannes 14, 1-12
1 Ooit zei de Amerikaanse president John F. Kennedy: "Vraag niet, wat jouw land kan doen voor jou. Vraag wat jij kan doen voor je land!" Zo zet Kennedy ons op het andere been beter gezegd: op onze eigen benen.
Deze omkering geldt méér dan ooit vandaag de dag. Pas zo kom je zelf in beweging! Je wordt een vrijer en hoopvoller mens, kunt minder gaan klagen.
Mag ik nog wat varianten noemen? Vraag niet, wat een ander kan doen voor jou - maar: wat kan jij doen voor een ander? Vraag niet, wat God kan doen voor jou maar: wat kan jij doen voor God, namens God? Vraag niet, wat de kerk kan doen voor jou - maar: wat kan jij doen voor de kerk, namens de kerk?...
2
De Kerk was in het begin ook niet ideaal, dreigde een bron van ongelijkheid te worden. Er was een kloof tussen binnenlandse en buitenlandse Joden. De binnenlanders spraken Hebreeuws of Aramees, de buitenlanders spraken Grieks. De Griekssprekenden vonden dat hun weduwen tekort kwamen, omdat blijkbaar bij de andere partij 'eigen volk eerst' toen ook al gold.
De 12 apostelen luisterden naar de kritiek op dit gebrek aan solidariteit. Zij luisterden daarbij echt naar hun innerlijke kompas, vol Heilige Geest en wijsheid. Luisteren naar Gods kompas in je binnenste brengt je naar mijn ervaring altijd bij: compassie! Niemand leeft voor zichzelf...
Daarom startten de apostelen een synodaal proces, dat de organisatie van de kerk verbeterde: de hele gemeenschap kwam tot het kiezen van 7 mensen, die de eerste Diakenen werden. Het werd een hoopvol proces, waarin het Diakonaat, de Caritas werd geboren in het oude Jeruzalem. Dit gaat verder, moet verder gaan.
Afgelopen week verschenen 2 bijzondere documenten in deze geest.
3
In het huidige Jeruzalem publiceerde de Latijnse Patriarch Pierbattista Pizzaballa afgelopen dinsdag een Pastorale Brief van 30(!) bladzijden.
Volgens hem gaan oude wonden weer open. Hij ziet "een terugkeer naar het gebruik van geweld als beslissend instrument. Woorden als dialoog, twee staten, samen leven, die jarenlang ons discours voedden, lijken versleten en betekenisloos. Zo is de situatie waarin we ons bevinden: een woestijn van tranen, berusting en loze woorden - maar: tegelijkertijd bewoond door moedige uitingen van vitaliteit en broederschap. Het is in deze situatie, dat we worden uitgenodigd om opnieuw de stem van God te horen, die ons roept."
4
Afgelopen donderdag 30 april publiceerde de Raad van de gezamenlijke Kerken in Nederland het rapport: 'De weg van dicipelschap - de omgang van de kerken met radicaal-rechts gedachtengoed'.
Dit rapport stelt christelijke waarden centraal, benoemt maatschappelijke ontwikkelingen, probeert de communicatielijnen met mensen die gevoelig zijn voor radicaal-rechtse gedachten open te houden, maar stelt ook grenzen. Het rapport stelt namelijk het begrip discipelschap centraal: wij staan allen op de leerweg van Jezus. Jezus zegt, dat hij het leven, de waarheid en de weg is. "De weg is geen streep op een kaart, maar een pad dat je gáát." (Bert Altena).
5
Wat is dat pad? Vanaf Witte Donderdag stellen enkele discipelen zoals vooral Petrus, en Thomas en Filippus vragen aan Jezus over wat hem en ons te wachten staat. Het wordt een Tafelgesprek, waarin Jezus veel aan de orde stelt. Wat Jezus ten afscheid zegt - dat schetst een soort mystiek, spiritueel en hoopvol portret van Jezus en zijn navolgers tot op vandaag. In dit gesprek over zijn heengaan noemt Jezus zijn blijvende aanwezigheid, vooral door de Trooster of Heilige Geest die hij zal zenden van bij zijn Vader. In onze katholieke traditie is Jezus naar lichaam en geest blijvend in ons aanwezig - dàt vieren wij nu juist elke zondag! In mij groeit het gevoel, dat wij dit geloof steeds meer zouden moeten verinnerlijken. Zo zongen we dit in ons Openingslied: "Gij zijt in alles diep verscholen, in al wat leeft en zich ontvouwt. Maar in ons mensen wilt Gij wonen, met hart en ziel aan ons getrouwd." Dat is zoiets als een zielsverband...
6
Ja, maar vele mensen zeggen: "Als God bestond zou Hij de oorlogen kunnen en moeten stoppen". Die stem hoor ik ook in mijzelf. Maar ik wil er iets aan toevoegen. God is niet alléén buiten ons. Door Christus leeft hij binnen in ons - en dat zouden we juist moeten activeren! Daarom zegt Christus in ons zondags-evangelie: "Wie gelooft in Mij zal de werken doen, die ik doe."
Jezus vervolgt: "Grotere dan mijn werken zal hij of zij doen, omdat Ik naar de Vader ga." Wij nemen op aarde en in deze tijd dankzij Christus zijn plaats in. Hebben wij het lef om dat te geloven en waar te maken?? Juist mystiek brengt je tot verzet - dat zei Dorothee Sölle al!
7
Tenslotte: morgen is het 4 mei. Daarom eindig ik met een citaat van Ann Rigney, oud hoogleraar literatuurwetenschap. "Als we de geschiedenis alleen zien als ketting van dingen die zijn misgegaan, kan die moeilijk inspiratie bieden voor hoe het ook kan. Er zijn meer dan enkel zwarte bladzijdes in de geschiedenis. De geschiedenis blijkt keer op keer ook een bron te zijn van politieke energie en van hoop. Het herdenken van hoop kan ons wel houvast geven.
Die hoop schenkt God ons in Christus door de Heilige Geest. Amen