Jes. 45; 1,4-6 - Mat.22 15-21
Welkomstwoord
Beste parochianen, broeders en zusters, Van harte welkom in deze liturgische viering!
Vandaag, zondag 18 oktober 2026, vieren wij een heel bijzonder jubileum: de 100ste Wereldmissiedag. Samen met de universele Kerk wereldwijd staan wij stil bij wat het betekent om geroepen en gezonden te zijn. Het centrale thema van deze bijzondere dag is: "Eén in Christus, verenigd in de missie."
Afgelopen week, op 7 oktober, is het nieuwe pastorale plan van onze Regio Clara en Franciscus Parochie gepresenteerd. De centrale rode draad daarin is: het bouwen aan een Missionaire Parochie. Maar wat betekent dat nu precies in ons dagelijks leven, hier in de Watergraafsmeer en in hartje Amsterdam? Hoe worden wij als één gemeenschap verenigd in die opdracht? In de lezingen van vandaag horen we hoe Koning Cyrus door God bij zijn naam wordt geroepen om een instrument te zijn, nog voordat hij God zelf kende (Jesaja 45). En in het Evangelie daagt Jezus ons uit met de beroemde woorden: "Geef aan de keizer wat van de keizer is en aan God wat van God is" (Matteus 22).
Laten we deze viering beginnen, door ons hart te openen voor Gods aanwezigheid, voor elkaar, en voor de wereld om ons heen, als één gemeenschap verenigd in Christus.
OVERWEGING
Thema: Eén in Christus, verenigd in de missie - Geroepen bij uw naam, instrumenten in Gods hand
Lieve Parochianen,
In de zakelijke wereld horen we het woord 'missie' voortdurend voorbijkomen. Een organisatie heeft een visie waar ze van droomt en een missie wat ze concreet doet om daar te komen.
In de Kerk heeft het woord 'missie' een nog veel diepere, geestelijke betekenis. En vandaag vieren we landelijk en wereldwijd het thema: "Eén in Christus, verenigd in de missie." Missionair zijn betekent niet dat we allemaal zendelingen moeten worden die naar de verste uithoeken van de aarde trekken. Missie is allereerst een houding van het hart, waarin we verbonden zijn met elkaar en met Christus. Zoals ons nieuwe pastorale plan van de Regio Clara en Franciscus zo mooi onderstreept: de missie van deze tijd is simpelweg leerlingen van Jezus zijn, worden en maken. Missie is het samen uitstralen en delen van de vreugde van het Evangelie.
Missionair zijn gebeurt binnen en buiten ons kerkgebouw. Binnen deze muren vieren we de sacramenten, vinden we verdieping, ontmoeting en rust. Hier worden we gevormd tot één lichaam in Christus. Maar de Kerk is geen gesloten vesting. De missie begint pas echt wanneer de deuren na de zegen opengaan en wij verenigd de straat op lopen, de Watergraafsmeer in, Amsterdam in, onze gezinnen, werkplekken en buurten in.
Om te begrijpen wat dit voor ons betekent, moeten we kijken naar de achtergrond van de Schriftlezingen van vandaag. In de eerste lezing uit de profeet Jesaja horen we over de Perzische koning Cyrus. Cyrus was geen Israëliet; hij kende de God van Israël niet eens. Toch noemt God hem "mijn gezalfde" en zegent Hij hem: "Ik heb u bij uw naam geroepen, al kende gij Mij niet". Waarom? Omdat God door de geschiedenis heen werkt via mensen die goed doen, gerechtigheid vieren en de deuren openbreken voor anderen, soms zonder dat ze het zelf beseffen. God brengt mensen samen in Zijn grotere plan.
In het Evangelie proberen de Farizeeën en Herodianen Jezus in de val te lokken met een politieke vraag: "Is het geoorloofd belasting te betalen aan de keizer of niet?" Als Jezus "ja" zegt, verliest Hij het vertrouwen van het volk; zegt Hij "nee", dan kan hij door de Romeinen als rebel worden opgepakt. Jezus doorziet hun opzet. Hij vraagt om de belastingmunt, de denarie met de afbeelding van keizer Tiberius en zegt: "Geef aan de keizer wat van de keizer is, en aan God wat van God is."
De munten in onze portemonnee dragen het stempel van de staat of de bank. We betalen onze belastingen, we houden ons aan de regels van de samenleving. Dat is wat de keizer toekomt.
Maar welk stempel draagt de mens zelf? Elk mens - u, ik, en iedere voorbijganger op de Middenweg is geschapen naar het beeld en de gelijkenis van God. Wij dragen het onuitwisbare stempel van de Schepper in onze ziel gegrift. En omdat wij allemaal datzelfde stempel dragen, zijn wij ten diepste met elkaar verbonden. Onze liefde, ons leven en onze waardigheid behoren toe aan God.
In onze stad Amsterdam hebben de meeste mensen niets meer met het kerkgebouw of het georganiseerde geloof. Maar kijk eens goed om u heen: hoeveel mensen in onze buurten doen dagelijks prachtige, goede dingen? Ze zorgen voor een zieke buurman, zetten zich in als vrijwilliger, strijden tegen eenzaamheid, verdelen voedsel of bieden een luisterend oor. Net als koning Cyrus in het boek Jesaja worden ook zij door God bij hun naam gekend en gebruikt als instrumenten van vrede en goedheid, zelfs als ze God (nog) niet kennen.
Als missionaire parochie hoeven wij ons niet superieur te voelen of met een bekeringsdrang rond te lopen. Onze missie is om die goedheid in de stad te herkennen, te waarderen en ons ermee te verbinden. Wij zijn geroepen om één te zijn in Christus en samen verenigd te staan in die ene missie: laten zien dat God dichtbij is, juist in de gewone daad van menselijkheid, nabijheid, broeder- en zusterschap.
Beste parochianen, u bent niet toevallig hier. U bent bij uw naam geroepen en opgenomen in deze gemeenschap. Als u dadelijk dit kerkgebouw verlaat, neem dan deze wetenschap met u mee: U hoeft geen grote theoloog te zijn om missionair te zijn. Wees simpelweg een getuige van vreugde, vriendelijkheid en hoop. Geef aan de maatschappij wat de maatschappij vraagt, maar bewaar uw hart, uw ziel en uw medemens voor God.
Zie de Goede Geest aan het werk in al die Amsterdammers die het goede zoeken, en weet u met hen verenigd in de universele missie van liefde en barmhartigheid.
Moge God onze parochie Martelaren van Gorcum en de Regio Clara en Franciscus zegenen op deze weg naar een levendige, open, verbonden en missionaire gemeenschap. Moge God ons allen zegenen en bewaren. Amen.